<< /\ >>
Gwesn is des vo a poor Wochn,
die Margaret wor bam Suppn kochn,
sie wor grod bam Äbirn schäln,
dann merkts dass ihr die Zwiebl fehln.
Sie denkt: „De lass ich mir vo der Babett leiha,
wenn ich kumm, de tut si bstimmt a freia.“
Drum tut sie ihrn Küchnscherzer ro
und geht schenll zu der Babett no.
Die Babett hats scho kumma sehn
und kummt ihr a gleich dergegn.
Do tut sie gleich die Babett frogn:
„Kennt ich vo dir a poor Zwiebl hobn?“
„Wos wird no heit Guts kocht?“
su hat do drauf die Babett gfrogt.
Die Margaret segt: „Ich hob a Fleisch derham,
do mach ich aweng a Gulasch zamm.“
Kaum sen sie an der Haustür gstana,
do kummt derher a scho die Anna
und a die Marie kummt a scho grennt,
wals sunst wos überhörn kennt.
Kaum sen die do banander gstana
teners a scho zum Erzähln ufanga,
die a wass des, die ander das,
a jeda wass halt a bisla wos.
„Hast no des etz a scho ghärt,
es hat wos gebn bam Hubers Lärd,
der is aweng spät vom Wertshaus ham,
do schimpft sei Frau ihn wacker zamm.“
„Ba der Mülleri kummt der Storch a bal,
die Leit, die wessn des scho all,
doch schau sie amol genauer u,
ich man aller wal des wird a Bu.“
„Bam Herrn Pfarrer sein Töchterla
do defert amol Hochzet sa,
die schlofn die ganz Nocht scho zamm,
er geht erst früh um Finfa ham.“
„Hasst no des etz gestern gsehn,
bam Nachbern is der Grichtsvollzieher gwen.
Schuldn messn de do hobn,
des is gor net zum Dersogn.“
Wie sie su ratschn vergeht die Zeit
und es do dann af amol elfa läut.
Ober do zuckt die Margaret zamm
und rennt in grösstn Trab dann ham.
Sie segt zu ihrn Mu, wies am Herd steht:
„Mer glabt gor net wie die Zeit vergeht,
etz laft mer den ganzn Frih im gresdn Trab
und sicht doch net wos mer gärbert hat.“
